Wereld borstvoedingsweek 2019

Omdat het borstvoedingsweek is, haal ik mijn pen nog eens boven. Want dat is het meest persoonlijke onderwerp ooit, ik zweer het je!

Het begint eigenlijk al voor je bevallen bent, na de vraag: en hoe lang nog? Volgt er de vraag:”ga je borstvoeding geven?” Je voelt meteen toch wel die sociale druk en in mijn geval antwoordde ik sociaal wenselijk: we geven het een kans. Maar ik stond er zelf wel achter, ook dat wil niet altijd zeggen dat het een succes zal worden. Dat wordt bepaald door meerdere factoren ondervond ik achteraf, de twee allerbelangrijkste zijn mama en baby.

Het is een beetje zoals op een wip in de speeltuin zitten, je houdt elkaar in balans. Om je een eerste voorbeeld te geven: in het ziekenhuis ging ik ervan uit dat Josse na de geboorte meteen wist hoe het melkfabriek werkte. Die zou geboren worden en meteen beginnen zuigen aan die borst, NIET DUS. Het waren moeizame dagen, maar ik nam het initiatief en Josse volgde.

Na enkele weken waren wij een goed team, het werd een samenwerking op vraag en aanbod. Af en toe met wat overproductie, maar al bij al langs moeders kant weinig kwaaltjes. Buiten enkel ontstoken melkkanaaltjes, die snel verdwenen door een lecithine-kuur op aanraden van de vroedvrouw.
Ik had er plezier in en Josse geniet van het dichtbij-mama-zijn, zo verstreek de tijd. Na 3 maanden ging ik voor de eerste keer werken, de volle 14 uur van thuis weg. We oefenden met een flesje gekolfde melk en baby kende meteen het signaal. Zo eten opsouperen ging ook.

acs_0500

Met het kolven had ik dan minder plezier. Ik vind het persoonlijk omslachtig, tijdrovend en absoluut niet praktisch. En dit gaat enkel en alleen om het kolven zelf, ik heb het dan niet over op het werk een rustig plekje te vinden om je neer te zetten. De flesjes melk die omver vallen in je auto en uitlopen. Of met overvolle borsten in je meeting zitten en denken: damn, ik moet mijn “vrouwenpauze” nemen.
Dat alle weegt niet op tegen het live voeden, waarbij ik van geluk mag spreken, dat ik dit nog enkele dagen in de week kan doen. Maar ik kan me absoluut ook vinden in de mama’s die zeggen dat ze de handdoek in de ring gooien, door welke reden dan ook.

Ik spreek dan nu ook bewust naar alle werkgevers toe, investeer in ruimtes en vrijheid voor je personeel. Op die manier zullen moeders sneller of misschien zelfs makkelijker proberen om te blijven kolven tijdens de werkuren. En is er al een reden minder om het niet te proberen. Want ik merk hier nog heel veel taboe rond, veel mama’s die bewust stoppen omdat het niet mag of kan op het werk.
De dagen dat ik voor Studio LRN werk zijn ook fijner met de kolfpauzes, thuis in alle rust. En ik probeer ze vaak ook nuttig in te vullen, door mails te lezen of social media in te plannen. Maar langs de andere kant wil je ook gewoon foto’s of filmpjes van je babytje zien, want ja.. Je deelt dit moment anders samen.

Hoe ons borstvoedings verhaal zal verlopen, wie zal dat zeggen. Dat is aan Josse en mezelf om te bepalen. En dan sluit ik graag af: ons verhaal, mijn visie en gevoel. Bij iedereen anders, dus helemaal oké als jij het hier niet mee eens bent.

20191003_1044128728280073616425400.jpgacs_0499-1acs_0502-1acs_0501-1

 

Josse zijn geboorteverhaal

Zaterdag 19 januari

acs_0364-1

Begin januari had ik een babyshower en mijn lieve vrienden vroegen me: wat zou voor jou dé ideale geboortedatum zijn? Ik als graficus met mijn vormen & lijnen moest daar absoluut niet lang over nadenken en zei volmondig: 19 januari, want 19/01/19 dat is perfect.

En 19 januari brak aan en toen ik ’s ochtends wakker werd, merkte ik meteen dat ik “een beetje” water verloren had (mooier verwoord dan ‘opstaan met een natte broek’). We belden materniteit en die vroegen om toch even langs te komen voor de zekerheid. Iets later vertrokken we met ons tweetjes naar het ziekenhuis. Ik moest even aan de monitor en wachten op een GPS-test. Die zou meten of er al iets in gang geschoten was… Maar dat bleek niet het geval. Ik verloor die ochtend enkel mijn slijmprop en wie weet hoe lang het nog zou duren… Misschien wel uren, dagen of weken.

’s Avonds stond er nog een nieuwjaarsfeestje op de planning, en op mijn hakjes stond ik nog tot middernacht op de dansvloer te shaken. Op Instagram grapte ik: zou ik de baby er vandaag nog uit dansen… Wist ik veel dat ik 20 uur later met Josse in mijn armen zou liggen ;-). We gingen rond half één naar huis. Ik maakte mijn kersenpitkussen warm en ging slapen.

Zondag 20 januari

20190210_210254

Het is 2 uur en mijn man komt slapen (nadat hij Match of the day keek) en ik ben onrustig. Inslapen lukt me de laatste week minder goed en mijn onderrug doet pijn waardoor ik vaak van mijn linker- naar rechterzij wissel. Op een bepaald moment voel ik terugkerende pijn opkomen. Op dat moment voel ik het aan als vervelende buikkrampen. Maar het is nog niet overheersend en het blijken ‘oefenweeën’ te zijn. Ik herinner me ik bij mezelf dacht of het dan misschien toch al begonnen was. Wanneer het gevoel me begint te storen, stap ik uit bed en ga ik beneden op de zetel leggen. Ik zet een Netflix-serie op en dat leidt me een beetje af. Zo probeer ik een beetje te slapen. Na een stoomdouche (heerlijk, die warmte), stel ik het niet meer uit en bel ik de materniteit. Omdat ik positief testte op het wissertje vraagt de vroedvrouw om op ons gemak naar het ziekenhuis te komen. Ik maak mijn man wakker en zeg hem dat ik alles klaar ga maken om naar materniteit te vertrekken. Hij ontwaakt rustig en zorg ervoor dat we absoluut niets vergeten. Mijn koeltasje met koude Cécemel is misschien wel het allerbelangrijkste item van allemaal, want wist dat ik nood zou hebben aan een beloning na de bevalling.

We komen aan op de spoed en mijn weeën zetten nog niet echt door. We worden in een verloskamer ontvangen en daar word ik weer aan de monitor gelegd. Het is op dat moment blijkbaar best druk in het ziekenhuis. Na een uurtje komen ze mijn ontsluiting meten; 4 cm.. Oef, we moeten niet naar huis. We worden rond 8u ook verhuisd naar een grotere verloskamer, omdat ik besloten heb om zonder epidurale te bevallen. Al wandelend vang ik mijn weeën op met Spotify in mijn oren en bedenk ik bij mijzelf dat dit een heel eenzaam proces is. Mijn man rust uit in mijn bed, ik heb met hem te doen want ik vermoedde al dat het een lange dag zou worden.

De weeën blijven constant, wel op tempo maar de intensiteit was heel laag. Achteraf bleek dus dat die pijnlijke weeën zich opgespaard hebben tot het einde en ik lang oefenweeën heb gehad. Het is 13 uur en de gynaecoloog van wacht komt nog eens polshoogte nemen, gezien hij naar huis wil gaan op die zonnige zondag. Ik ben best nerveus naar het resultaat.. Het is 6 centimeter. Hij zegt met dat het voor de vroege vooravond gaat zijn. Ik denk bij mijzelf: ‘dat is hier dan al meer dan 12 uur bezig he. Gaat mij dat hier lukken?!’ Een uur later nemen de weeën toe, ik kan niet meer blijven rondwandelen. De pijn begint te overheersen en ik vind niet meteen een houding waarin ik ze kan opvangen. De vroedvrouw komt er even bij en coacht me in het zitten op de bal. Ze vertelt me dat we beroep moeten doen op de zwaartekracht om zijn hoofdje te doen dalen in het geboortekanaal. Het indalen doet pijn en mijn bekken begint écht pijn te doen. De bal blijkt echt geen succes te zijn; mijn bekken kan deze houding niet aan.

Weer zoeken we samen met de vroedvrouw naar een andere houding en dit keer gebruiken we de barkruk. Ik zit met mijn knieën open en leun op de kruk, achteraf blijkt dit de moment te zijn waar ik de pijnlijkste weeën heb opgevangen. En al liggend op de barkruk heb ik mijn man heb ingeroepen als morele steun, om de pijn weg te wrijven aan mijn onderrug. En ook om letterlijk elke wee mee weg te blazen, want het was ook een mentaal spelletje met mijn pijngrens en ademhaling (al die uren yoga en Pilates zijn dus echt wel niet voor niets geweest).

Tijdsbesef is op dat moment weggevallen, van dan tot de bevalling is voor mij een hele waas. Ik weet dat ik het opvangen op die kruk op een bepaald moment beu was en ben rechtgestaan, daar heb ik enkele weeën rechtstaand opgevangen en opeens brak mijn water. Het blijkt dan kwart voor drie te zijn.

Opeens gaat het heel snel, want ik heb meconiaal vruchtwater. Ze leggen me aan de monitor en ik voel stilletjes aan de persdrang opkomen. Omdat squatten me niet meer lukt vraagt de vroedvrouw hoe we het aanpakken. Ze stelt voor om al zittend mijn benen vast te nemen en te persen, ik voel meteen al: geen kracht noch beweging in het geboortekanaal. Dan stelt ze me voor om op mijn zij te liggen en mijn been op haar schouder te steunen, na enkele keren persen merk ik vooruitgang. Het gaat allemaal heel krachtig en instinctief, tenslotte staat de gynaecoloog ook snel aan mijn bed. Het hoofdje wordt geboren en enkele minuten later ligt Josse op mijn borst. Daar is hij, onze lieve kleine vriend, het overweldigt me hoe beweeglijk en luid hij is. Josse begint ook meteen te reageren op onze stemmen, zijn hoofdje draait in onze richting. En ondanks de Vernix caseosa (die witte vettige laag op zijn huid) probeert hij zijn oogjes te openen. Op dat moment werd alles een geheel en kreeg onze liefde een naam. Een perfect mini-mannetje, onze Josse. En wij, wij werden voor altijd mama & papa.

Ik wil ook nog heel graag enkele woorden delen over onze opname in het ziekenhuis van Mol, want enkel en alleen door hen werd mijn bevalling zo’n mooie herinnering. Het verloskwartier voelde helemaal niet aan als een medische omgeving, we lunchten trouwens op een klaptafeltje tijdens de middag.
Ook heel veel dank en liefde voor onze vroedvrouw Bé, die de hele tijd ons begeleid heeft. Zelfs toen haar shift om 15u gedaan was, is ze gebleven tot 16u20 toen Josse geboren werd. Door haar lieve & ondersteunende woorden geraakte ik door de arbeid & bevalling, zonder haar aanwezigheid hadden we zeker een andere weg afgelegd. Ze bleef de komende dagen ook de persoon waar ik het dichtste bij stond, heerlijk dat vertrouwen. Maar ook aan alle andere vroedvrouwen voor de hulp tijdens de borstvoeding, het fijne advies en het thuisvoelen. Ik vond hun open aanpak echt thuiskomen en dit was erg belangrijk voor me. Want bevallen wordt in onze maatschappij veel te veel vanuit een medisch oogpunt bekeken, terwijl dit een oeroud intiem moment is. Daarom deelde ik ook graag ons verhaal met jullie, los van de romantiek en de pijn. Want dat is enorm persoonlijk!

acs_0369-1

Ibiza (met) baby

We planden onze reis naar Ibiza in oktober en keken dus al even uit naar onze zomerse getaway tijdens de paasvakantie. En op 10 april was het dan zover; we took off.

Op voorhand had ik dat om verschillende redenen spannend gevonden. Zo werd Ellie de week voor ons vertrek geveld door een oorontsteking, was max 15kg inpakken voor twee personen en een baby best een uitdaging én had ik het op voorhand niet echt begrepen op de vlucht, omdat ik wist dat onze rebelse peuter twee uur zou moeten stilzitten. Óp onze schoot, that is. Maar kijk, eind goed al goed; vliegen bleek haar ding – dat de vluchturen zowel in het heen- als in het terug gaan vielen tijdens de uren van haar dutjes speelde in ons voordeel.

De vlucht had ze dan wel met glans doorstaan, maar nog voor het vallen van de eerste avond van onze vakantie bleek dat Ellie flink ziek was. Ze had hoge koorts en een oogontsteking aan beide oogjes maakte dat ze eruit zag als een ziek zwerfkatje met prutoogjes. We probeerden dat niet aan ons hartje te laten komen en hebben zo goed en kwaad als kon hier en daar een uitstapje gemaakt. Halverwege de reis kwam ze erdoor en konden we echt beginnen genieten.

We verbleven in Cala Vedella; een mooie, en redelijk rustige baai aan de zuid-westkant van het eiland – de zonsondergang was er prachtig. Van daaruit bezochten we verschillende stadjes en andere strandjes. Eerst op ons lijstje stond Santa Gertrudis. Dit stadje ligt ongeveer in het midden van het eiland. Het is er niet groot, maar de sfeer is er fijn. Wij deden er aan ‘mensen kijken’ op het terras van Bar Costa terwijl we dronken van de lekkerste en goedkoopste latte die het eiland ons te bieden had. We hadden er graag één van hun bekende broodjes gegeten, maar Ellie dacht daar anders over ;-).

Een aantal dagen later was Santa Eularia des Riù aan de beurt. Dit havenstadje heeft een dijk zoals wij ‘m kennen – of toch ongeveer – van aan de Belgische kust, maar heeft, als je wil klimmen, vooral een heel mooi uitzichtspunt in het oude centrum. Toen wij er waren werd het spierwitte kerkje er overspoeld door misgangers die hun palmtak kwamen ophalen. Eten, later die middag, deden we in Can Xarc – een bijzonder kindvriendelijk en leuk ingericht tapastentje aan het water.

Ook Eivissa (Ibiza stad) stond op ons lijstje. Dankzij een blogje dat Uwe er eerder al over schreef, wist ik dat de Ikea-parking een goede plek was om de auto achter te laten en van daaruit verder te trekken. Dalt Vila en Sa Penya – de oudste delen van de stad – bezoeken was een uitdaging met de buggy, I admit, maar ondanks een waarschuwing in de reisgids zag ik dat toch niet zitten zonder. Ik ging ervanuit dat ik al die trappen naar de oude burcht probleemloos kon doen met een peuter op mijn arm. Oops. Ik zou heel stoer kunnen beweren dat we niet vies zijn van een uitdaging – en dat klopt ook wel – maar sommige stukken waren toch pittig. Note to self: de reisgids niet tegenspreken.

Op onze voorlaatste dag bezochten we nog twee mooie strandjes. Het eerste was Cala Comte: dat is eerder klein en in de zomer overbevolkt. Nu was het er gezellig druk. We dronken iets in strandbar Sunset Ashram. Het prachtige uitzicht kregen we er gratis bij. Later reden we off road verder naar het nabijgelegen Cala Bassa: zelfde sfeertje, maar groter. Opvallend was dat er op dit strand heel veel mensen met kinderen zaten. Diezelfde avond doorkruisten we heel het eiland: ik maakte een reservatie in Ibiza Aiyanna en dat moet het meest Pinterestwaardige restaurant geweest zijn waar we aten. Heerlijk! Aangezien we deze kant van het eiland niet zo bezochten tijdens onze vakantie stoorde die afstand niet, bovendien kon Ellie zo een uurtje dutten in de auto. In het restaurantje werd Ellie trouwens in de watten gelegd: ze kreeg er kleurpotloodjes en een fleece dekentje en werd door iedereen kushandjes toegeworpen. Wij kregen er lekker eten, maar genoten er vooral van het (alweer!) mooie uitzicht en de kleurrijke setting.

Hoewel Ellie ziek was en onze vakantie daardoor wat moeizamer op gang kwam, hebben we wel genoten van Ellies eerste vliegreis. We zijn verrast door de schoonheid en rust die Ibiza te bieden hebben. Niks moet er, en veel mag. Ik heb zo’n vermoeden dat we ooit nog wel eens terug gaan…

Een speciaal bedankje aan onze vrienden Nick en Zoë is wel op zijn plaats: zij kennen het eiland als hun broekzak en konden de beste tips geven.

We maakten tijdens onze reis ook heel wat foto’s. Nemen jullie een kijkje?

Liefs,

Annelies

F093547B-B8AB-41E7-8768-3FAEFC04E551

784E1964-7861-404A-8B4C-7D2CB4509228

01DB5BE5-4A33-481E-AB34-E3AA01A4A17B

EB21B12C-6F92-4969-B952-3E2A6DC3CF21

E0D5042E-3FA7-4E92-B161-4BFBF93540EA

9FC3393C-2FA5-419E-9D28-0D52D75F1473

B2F77602-F488-4D09-8A22-58984B21F045

A9C9D324-E561-496B-936C-4928A1371050

Ecologisch luieren

Ik liet jullie een tijdje geleden via Instagram al weten dat ik wasbare luiers en billendoekjes zou gaan gebruiken. Deze ecologische alternatieven blijken een trend te zijn in moeder-met-babyland. Een goede trend, absoluut. En ik wilde het ook uittesten. Hieronder licht ik graag toe waarom.

Een paar weken geleden repte ik mij van de school waar ik werk naar het station. Onderweg passeerde ik zoals alle dagen het kleine Carrefourtje. Daar zou ik nog gemalen kaas meenemen en vochtige billendoekjes voor Ellie, want die waren bijna op. In alle haast nam ik een duo-pack van het huismerk dat garandeerde geen alcohol en geurstoffen te bevatten. Ideaal, toch? Thuis toegekomen bleken het heel erg natte doekjes te zijn en ik hou daar zo niet van. Ik vervloekte mezelf dat ik een duo-pack had aangeschaft… Al maanden vond ik het zo’n strijd om goede doekjes te vinden voor Ellie, en zo vaak had ik het idee dat ik een verkeerde keuze maakte uit het aanbod en doekjes had aangekocht die niet ons ding waren. En ik testte er al veel uit.

Ik besef dat dit geen wereldproblemen zijn, en dat de doekjes die ik bestempel als slecht voor anderen wel goed kunnen werken. Toch zette het mij aan het denken. Ik wist al dat fellow blogger Laurein voor Josse de Cheeky Wipes gebruikte en overwoog ze ook te bestellen…

Het duwtje in de rug – of beter: wat me overstag deed gaan – was onze afvalfactuur. In Geel wordt zowel ons restafval, als ons gft-afval gewogen aan de hand van een chip en waar we in 2017 nog €94 betaalden voor ons afval werd dat voor 2018 maar liefst €189. Het dubbele. Echt waar; HET DUBBELE. Ik zou koste wat kost dat hallucinante bedrag omlaag krijgen en onder het motto ‘alle beetjes helpen’ bestelde ik de Cheeky Wipes. Ik was vastbesloten ze deel te laten uitmaken van onze daily routine. Toeval of niet, maar ook die week arriveerden twee all-in-one luiers van Bambino Mio die ik zou uittesten. En aangezien net Ellies luiers letterlijk de hoofdbrok van ons afval uitmaken, zou het gebruiken van wasbare luiers onze afvalberg kunnen verkleinen. En nu ik zo’n twee weken de doekjes en de luiers aan het uittesten ben – die laatste niet op dagen dat Ellie naar de crèche gaat – kan ik er hier eerlijk verslag over uitbrengen;

De cheeky wipes zijn een aankoop waarvan ik me beklaag dat ik hem niet eerder deed. De doekjes zijn zacht, en doen prima hun werk. Aangezien ik ze nu zo gebruik dat ze net ‘op’ zijn wanneer ik standaard mijn kookwasje doe (wednesdays, it is) heb ik zeker geen was extra. En doekjes kunnen, gewassen en wel, dezelfde avond weer de doos in

Ik moet wel toegeven dat ik ze liever niet had gebruikt toen Ellie nog middenin spuitluier season zat. In het geval van die kaka-explosies vind ik wegwerpdoekjes toch handiger en properder. En ook wat de luiers betreft, moet dat zo ongeveer mijn mening zijn: handig voor thuis, zeker nu ze wat groter is, maar minder voor op verplaatsing. Ik kan een halve dag doorkomen met twee luiers en enkele inlegdoekjes. Die laatste zijn in het geval van BambinoMio wel wegwerp, maar je mag ze mee door het toilet spoelen aangezien ze biologisch afbreekbaar zijn. Wat een absoluut pluspunt is, is dat BambinoMio ook zwemluiers aanbiedt en die ga ik zonder enige twijfel nog bijbestellen voor we met vakantie gaan. Ik heb namelijk een hekel aan de wegwerpvariant.

En als we dan toch bezig zijn: nu ik ondervond hoe zacht en gebruiksvriendelijk de Cheeky wipes zijn, kocht ik ook voor mezelf al wasbare wattenschijfjes. En misschien ga ik binnenkort ook voor wasbaar maandverband of gaat dat te ver? 🙂

Hoe staan jullie tegenover het gebruiken van ecologische alternatieven in jullie huishouden?

Lieve groetjes,

Annelies

Cheeky wipes-001Cheeky wipes-003Cheeky wipes-007

 

Suzette

Toen ik destijds mijn vorige blog opstartte, was dat vooral omdat ik regelmatig foto’s maakte en die wilde delen. De laatste twee jaar heb ik veel minder vaak foto’s en veel vaker vooral een verhaal gebracht op de blog. Hier, maar ook op Mus in de Wolken. Vandaag breng ik daar een heel klein beetje verandering in, want lieve, kleine meisjes verdienen hier gewoon hun plekje…

Suzette werd woensdag geboren. En als tweede dochtertje van een hele goede vriendin stal ze mijn hart eigenlijk al heel lang voor ze er was. Dat mijn camera dus meeging op dat allereerste bezoekje was een evidentie. En van Suzettes lieve mama en papa mag ik er hier ook enkele delen. Het geboortekaartje en de stickertjes van de doopsuiker werden ontworpen door Laura Muls.

Vandaag gingen Suzette en haar ouders samen naar huis en start het echte avontuur als gezin van vier. Ik vind dat zo spannend voor hen!

Nemen jullie hieronder een kijkje?

Liefs,

Annelies

 

SuzetteBIS-001

SuzetteZW-020

SuzetteBIS-050

SuzetteBIS-021

Uitkijken naar Josse (toen nog baby C)

Aan mijn lief zoontje (Baby C voor de lezers),

Ondertussen zijn we 37 weken ver, ik moet eerlijk toegeven: ik ben het NOG niet beu. Soms vergat ik wel eens dat we met twee waren, maar je lieve en soms wilde schopjes deden met er op tijd en stond aan denken. Ik ben zwanger!
Al heb ik het heel moeilijk gehad met het hele gebeuren rond zwanger zijn, er is zoveel maatschappelijke druk. Veel vragen en oordelen, ik heb er mijn bord vol van gehad en gedacht: ons vrouwenlichaam is hiervoor ontwikkeld.. Als men dat duizenden jaren geleden kon, dan kan ik dat nu ook. Soit, ik ga hier niet teveel over uitwijden en meedelen: iedereen beleeft dit op zijn eigen manier (oversharen mag dus ook).

Misschien stoorde ik me aan al die dingen omdat het bij ons zo vanzelfsprekend ging?! Je maakte me niet misselijk, ik had het deze zomer wel bloedheet. Trappen wandelen in Italië ging ook niet meer van een leien dakje.. Maar ik bleef wel gespaard van een pijnlijk bekken en rugpijn, waar ik voor vreesde (gezien ik daar meestal blessures tijdens het sporten oploop).
We (je ouders) hebben echt een heerlijk 2018 gehad, professioneel en persoonlijk. En zijn mentaal helemaal klaar voor je komst, maar thuis is er nog wel war werk voor de boeg voor jouw komst.

Dat baby preppen heb ik tot de laatste moment gespaard, want het was best nog wel druk: shoots, koppels op gesprek en 30u/week werken bij Decathlon. Waardoor we alles opspaarden tot die 3 weken met kerst en nieuwjaar om ons écht voor te bereiden op je komst. Zodat we dan toch een thuis voor je konden bieden waar je comfortabel kon leven 😉
Dus in de vakantie kwam de ene leveranciers na de andere aan de deur om al jouw pakketjes af te leveren. Het voelde als een goed gevulde boom of eerder een living, maar op twee weken tijd werd ons huis voor jou een babyproof thuis.

Jouw naam is misschien wel het moeilijkste proces in de hele zwangerschap geweest. Want wij kwamen lang niet tot dat compromis, de ene vond dit mooi en de andere totaal iets anders. En jouw naam was toch eentje waar we beiden JA voor knikten en immens goed bij je achternaam past. En zo werd ook je kaartje en doopsuiker in elkaar geknutseld en werd de branding van Baby c compleet. Want wij zijn er klaar voor!

Tot snel kleine man, blijf nog maar rustig zitten!

foto-18foto-43foto-23foto-55foto-26foto-77foto-34foto-79foto-65

Ps: grandioze merci aan Lynn Van Baelen om me zo natuurlijk en zo Laurein op beeld te nemen. Ik kan als professional en als mama is spé alleen maar meedelen: investeer in een shoot. Koester dit moment.

Ellies wenslijstje

Ellie werd één. Echt, hoe snel ging dat? Alle clichés worden bevestigd: Ellie wordt groter elke keer ik mijn ogen even sluit.

Aangezien ik sinds Ellie er is nog allesbehalve frequent blog, gaan jullie er misschien vanuit dat ik deze post weemoedig zou wijden aan het voorbije jaar en over wat dat moederschap met mij gedaan heeft. En dat was misschien ook wel mijn idee, maar dan bedacht ik dat er waarschijnlijk niemand is die in het grote aanbod aan blogposts over het moederschap opzoek is naar nóg een extra verhaal.

Ik besloot het daarom over iets anders te hebben. Iets wat ik zelf wel had kunnen gebruiken de voorbije weken; een overzichtje van leuke spullen die je cadeau kan doen aan een éénjarige baby (of is het nu al een peuter?). Toegegeven: niet elk kind heeft dezelfde interesses en noden, dus het kan nog verkeren, maar ik merkte dat ik door de bomen het bos niet meer zag en ik – als de vraag gesteld werd waar Ellie blij mee zou zijn – vaak zelf niet altijd wist wat antwoorden. En hoewel je bij Ellie nooit iets mis kan doen met appelcake en een vleugje salsamuziek, is het op lange termijn wel leuk dat ze afgezien van cake ook nieuw speelgoed kreeg, op haar maat.

Ellie heeft heel lang helemaal geen interesse getoond in haar (baby)speelgoed. Pas toen ze op 9 maanden op haar eigen manier begon te kruipen, nam ook haar interesse in haar speeltjes toe. We merkten toen ook dat haar interesses veranderden. Haar eerste Sint kwam langs als ze 10,5 maanden oud was en dat was dus meteen een mooie gelegenheid om haar nieuw speelgoed te geven. Dat kozen we zelf. En het meeste daarvan scoorde ik aan kleine prijsjes op een uitverkoop.

Zo kreeg ze een stapeltoren en ballenbaan van Scratch, de ‘Vriendelijke trein’ van Little people en de xylofoon van PlanToys. Daarnaast kregen haar leesboekjes – en dat zijn er heel wat – een ander plekje in huis en deels doordat ze meer in het zicht staan, maar ook omdat Ellie nu net iets mobieler is, valt wel op dat die haar grote favoriet zijn – en dan al helemaal de lawaaierige varianten.

Voor Kerst kreeg ze van ons het poppenwagentje van Ooh Noo, een Paola Reina-pop en van mijn broer een poppendrager van CamCam. Voor dat laatste is ze nu nog wat klein, maar aangezien ze heel erg lief met de pop speelt, zal ze wel snel doorhebben dat die in het bedje past.

En dan was daar dus die eerste verjaardag en volgden er, hoera, opnieuw cadeautjes. Van mijn ouders kreeg ze het keukentje van Little Dutch, en van oma en opa kreeg ze een Wheely bug. Ideaal, want onze Ellie verplaatst zich het liefst aan de hand van iets of iemand anders. Ze gaat gewoon op de Wheely Bug liggen en schuifelt zo doorheen de ruimte, zonder al teveel inspanningen te moeten leveren :-).

Mijn broer gaf haar de magnetische diertjes van SmartMax – een absoluut schot in de roos voor Ellie, die niets liever doet dan dopjes op flesjes en potjes zetten en doosjes opendoen (note to self: verstop de Labello en brillendoos –  of de lippenstift en bril zijn eraan). Net daarom zijn die SmartMax-figuurtjes zo’n hit. Ook de Zoef Zoef-diertjes van VTech werden als laatste aan het lijstje toegevoegd. Ongelooflijk lawaaierig, maar een favoriet van Ellie. Ze begint te wiebelen als ze zingen… En als zij blij is, zijn wij dat ook ;-).

Dat speelgoed ook deftig opegborgen moet kunnen worden, is iets waar ik op voorhand duidelijk niet goed over nagedacht had. Ons ‘open huis’ wreekt zich wel een beetje wat dat betreft…

Zal ik dan misschien voor mijn verjaardag een leuk opbergsysteem vragen?

Liefs,

Annelies

SE-60se-53birthday ellie201-105

Elopement,  de nieuwe trend in trouwen.

Ik deel graag ons verhaal met jullie, omdat ik (als huwelijksfotograaf) toch vaak naast alle vreugde nog veel het gevoel heb dat koppels dingen doen omdat het moet of traditie is. En eigenlijk MOET je gewoon je zin doen, laat je niet leiden door ander of probeer zo weinig mogelijk te pleasen. Want het is jullie dag en zoals mijn man zegt: “trouwen, dat is iets tussen ons”. Ik kan hem geen ongelijk geven, net zoals we ook besloten hebben om een deel van de beelden voor onszelf te houden.

Elop-what? Elopement: ENG – to elope of vrij vertaald: in’t geniep trouwen. Je ziet het meer en meer gebeuren, en dit kan echt alle vormen aannemen: een pop-up ceremonie, groot feest in de tuin, …

Ons idee rond een elopement: de burgerlijke trouw is een héél statisch gegeven, maar we wouden dit niet doen zonder onze close vriendengroep & naaste familie.

1: Zoek een gezamenlijke datum om iedereen te verzamelen voor je event.
Wij gingen alvast naar het gemeentehuis voor potentiële data om erna een poll uit te sturen. En vreemd genoeg kwam er snel een datum uit waar iedereen beschikbaar was.

2: Organiseer iets waar mensen hun schouders niet van optrekken.
Je vraagt de gasten eigenlijk voor een fictieve bijeenkomst, werk dit goed uit. Zoek een gelegenheid of activiteit die bij jullie past en waar niemand iets zal achter zoeken.
Waarvoor je hen uitnodigt en wat je organiseert kunnen twee verschillende dingen zijn. Waar wij wel mee worstelden, zullen de mensen zich opkleden? Gaan ze het erg vinden dat ze niet voorzien op de gelegenheid. Maar ach, de charmes van een elopement zeker?Wij kozen voor een brunch, omdat we dit jaarlijks wel eens organiseren met onze verjaardagen en gewoon omdat het kan. Met veel geluk viel onze datum zeer dichtbij mijn verjaardag en zonder te zeggen waarom kreeg ik teruggekaatst: ah, voor je verjaardag?

3: De werkelijke organisatie
Onderschat het organiseren niet, ook al denk je: je doet maar iets kleins. Er komt nog wel wat organisatie bij kijken: catering, aankleding, kledij voor de bruid & bruidegom. Je beslist natuurlijk zelf hoe ver je hierin gaat, maar het vergt toch wel wat mailtjes en telefoontjes.

We kwamen tot een lijst van 25 gasten en kozen om het dan toch thuis te organiseren. De belangrijkste taak: 25 mensen plaatsen in je huis = veel stoelen en een lange tafel. Catering voorzien voor de brunch, gelukkig deden we dit als eens, maar ook zorgen voor een feestelijk desserten-buffet.

We kozen er ook voor om toch nog last minute uitnodigingen op de post te sturen, om ervoor te zorgen dat iedereen zich wel zou kleden op de gelegenheid. En om sommige mensen toch geen hartinfarct te geven. En eerlijk gezegd: de grafisch ontwerper in mij wou nog een leuk projectje uitwerken (beroepsmisvorming).

4: En?

Wel, het was voor ons persoonlijk een fantastische dag. Geen verplichtingen, gezellig aan tafel met die groep mensen. Rustig naar het stadhuis & genieten van de moment. Het enige nadeel: je doet zelf echt ongelofelijk veel, ik heb constant rondgelopen om mensen te bedienen of iets te halen. Dus die rust heb je dan wel niet als je alles zelf organiseert, maar het stoorde me zelf niet. We hebben op deze manier toch een fijne twist aan onze burgerlijke trouw kunnen geven.

En belangrijkste tip van allemaal: investeren in een fotograaf. We hadden na verloop van de dag enkele smartphone foto’s en ik ben super blij na het ontvangen van de beelden van Seppe. Wat die fotograaf vangt die emoties en sfeer toch net iets mooier dan we het zelf zouden doen 😉

20180929-laureintom-fullress-3820180929-laureintom-fullress-820180929-laureintom-fullress-3220180929-laureintom-fullress-2820180929-laureintom-fullress-3720180929-laureintom-fullress-5220180929-laureintom-fullress-8920180929-laureintom-fullress-5520180929-laureintom-fullress-5620180929-laureintom-fullress-6520180929-laureintom-fullress-12820180929-laureintom-fullress-10420180929-laureintom-fullress-11620180929-laureintom-fullress-17720180929-laureintom-fullress-13920180929-laureintom-fullress-16320180929-laureintom-fullress-16920180929-laureintom-fullress-20220180929-laureintom-fullress-21020180929-laureintom-fullress-23320180929-laureintom-fullress-27320180929-laureintom-fullress-29020180929-laureintom-fullress-32420180929-laureintom-fullress-13620180929-laureintom-fullress-34220180929-laureintom-fullress-31120180929-laureintom-fullress-33920180929-laureintom-fullress-360

 

Op welke fantastische vendors deden wij beroep?

We hopen op deze manier mee te kunnen geven dat trouwen ook zonder al die tradities kan. En op je eigen manier!

Mijn eerste 3 maanden zwangerschap

Het voelt een beetje gek, wetende dat binnen een bepaalde periode ik niet meer alleen zal zijn met Tom. Maar dat er een pakje geluk bij komt!

We zijn er het altijd over eens geweest dat kinderen een wens is, maar ook een bewuste keuze. Ook ik had als zovelen de angst om niet “vlot of snel” zwanger te geraken, het is heel onvoorspelbaar en een beetje leven in het ongewisse. Maar dit gevoel kon ik snel loslaten, want midden in een drukke maand gedachten verzonken en “het was prijs”.

En ik was snel op de hoogte van mijn zwangerschap, hierbij het allermoeilijkste: keep things quiet. We waren beiden oprecht blij, ons babytje is ZO welkom. Dus ik begon al stilletjes aan met te denken hoe ik onze familie en vrienden kon verrassen met het nieuws.
Lieve Caroline van HOSHII was daar de geknipte persoon voor, we werken voor mijn bijberoep Studio LRN vaak samen. Dus ik wist meteen wat en hoe ik het wou. Omdat ik een echte plantlady ben (dit is geen understatement), wou ik graag een plantenprikker laten maken met een quote. We kozen voor “let love grow”; want ondertussen groeit er ook iets moois in mijn buik.

Onze familie was over het algemeen verbaasd, ik denk dat we te zwijgzaam zijn geweest over het proces van de pré-productie. Maar who doesn`t love a suprise? Omdat we volgend jaar ook trouwen gingen de meesten ervan uit dat onze prioriteiten ergens anders liggen. Multitasken, dat kunnen we!

Jullie vragen je misschien af: how am I doing? Buiten vermoeid zijn en razende hormonen door mijn lijf, kan ik echt niet klagen. Volgens mijn lief ben ik best opvliegend geworden, ik moet ook toegeven: ik scheld vaker. Mijn welgemeende excuses aan het kookvuur,  de laptop en  mijn autootje. De misselijkheid is vrijwel beperkt en bijna onbestaande.
Het warme weer waar iedereen heel blij mee is, kan ik soms wel vervloeken. Dit zijn mijn moeilijkste dagen, lichamelijk dan. De drang tot eten is groot, maar elk voedseldeeltje geraakt niet verteerd en ik lig als een hoopje ellende op de koelste plaats in het huis. Thank god, dat dit enkel de eerste trimester zo is!

Ondertussen begint dat buikje al zichtbaar te worden en zal jan-en-alleman zich afvragen of ik dikker of gewoon zwanger ben geworden. Ik besliste om de publieke aankondiging pas te doen na de NIP-test, om er ineens bij te zeggen dat het een jongetje zal worden. Dat voorlopig enkel en alleen zal voetballen in mijn buik. Sorry papa en oma!

Ik hou jullie zeker in de loop over de maanden naar de geboorte toe, zoals alle voorbereidingen en mijn beleving rond zwanger zijn … Maar alles op zijn tijd.

Eerst genieten!

StudioLRN-1StudioLRN-08806StudioLRN-08837StudioLRN-08848StudioLRN-08856StudioLRN-08839

Het geboorteverhaal van Ellie

Ellie is ondertussen bijna 6 maanden oud, dus met het lezen van deze titel vind je misschien dat ik wat achter de feiten aanhol (en meeloop met anderen, want dat geboorteverhaal schrijven is een beetje een trend aan het worden). En dat klopt. Ik pende de week van haar geboorte alles neer, logboekgewijs, maar schreef nog niets uit over de dag van haar geboorte, en voelde nu aan dat ik het toch nog wilde doen. Om verschillende redenen. Eerst en vooral is zo’n geboorte een bijzondere gebeurtenis zonder meer, en los daarvan stelde ik vast dat wat ik me herinner stilaan begint te vervagen. Of zoals mijn man het zegt; ‘je romantiseert alles’. Om tegen te gaan dat ik bevallen binnenkort het leukste vond wat ik ooit deed en nog een leger broertjes of zusjes voor Elie wil maken ;-), wil ik haar geboorteverhaal dus neerschrijven. Voor mezelf, voor ons, voor Ellie en voor iedereen van jullie die graag geboorteverhalen leest.

Toen ik het tweede trimester van mijn zwangerschap inging, speelde ik met het idee om thuis te bevallen. Ik vertoef niet graag in ziekenhuizen en ik dacht dat ik thuis meer rust en kalmte zou ervaren. Aangezien mijn man niet wilde weten van thuis bevallen, omdat alles wat volgt zo onbekend is, en ik wel begreep wat ie bedoelde, werd het plan dat we – als het begon – zo lang mogelijk thuis zouden blijven.

Al mijn goede voornemens ten spijt bleek in de week na nieuwjaar dat ik verhoogde galzouten had. Dat uitte zich vooral in extreem veel jeuk, zo erg dat ik er niet van kon slapen. Ellie voelde zich nog als een visje in het water, maar gezien de risico’s die zo’n galzoutvergiftiging met zich kan meebrengen, moest ik vanaf week 37 alle twee dagen aan de monitor. En twee keer per week werd er ook bloed genomen om te kijken of de galzoutwaarden nog toenamen. En hoewel ik ook medicatie moest nemen, bleek in week 39 van mijn zwangerschap dat de waarden bleven toenemen. Toen dat uitgesproken werd, begreep ik al snel dat ‘sereen thuisblijven’ en wachten op de baby geen optie meer zouden zijn. De dokter wilde Ellies geboorte inleiden. We kregen de keuze uit twee data. Tot zover het natuurlijke aspect van een kind op de wereld zetten, dus.

We kozen voor maandag 22 januari. Ik was toen 39 weken en 6 dagen ver. En ik hoef misschien niet te vertellen hoe het weekend verliep dat eraan voorafging ;-). Alles heb ik geprobeerd om dat kind van ons alsnog op een natuurlijke manier duidelijk te maken dat het tijd was om zich te laten zien; ik ging 20 km fietsen, we wandelden 5 km in het bos, ik zwom nog even mét zwemvliezen en bijnà was ik ook nog gaan trampolinespringen op het speelplein. Maar nee, niks. Toen we die maandagochtend vroeg door materniteit wandelden en ons aanmeldden, fluisterde ik dat ik het gevoel had dat twee van onze drie gezinsleden geforceerd zouden worden. De baby en mezelf, bedoel ik dan. Want manlief had zijn gsm extra lang laten opladen en was helemaal klaar om de dag (en het wachten) op zich af te laten komen ;-).

We werden de verloskamer binnen geloodst, het was toen 7u 30, en met mijn wanten nog aan werd me gevraagd om alles uit te doen. Heer-lijk, die directheid. Ik kreeg een ziekenhuisschortje aan en terwijl ik een beetje nerveus aan onze spullen prulde en het valiesje opengooide, werd verteld wat er allemaal zou gebeuren. De check-up die volgde wist ons te vertellen dat ik 2 cm ontsluiting had en dat mijn baarmoederhals helemaal verweekt was. Toch nog een beetje fijn nieuws, want we wisten nu gelijk dat het allicht goed vooruit zou gaan. Om 7u 45 kreeg ik een lavement (hoera!), en om 8u 15 werden mijn vliezen gebroken. Of, zoals de vroedvrouw het zei, ‘de whirlpool van de baby moet leeg’. Bij bijna alles wat er verder die dag zou gebeuren werd aan mij en de papa in spé gevraagd of ‘we wilden meekijken’. Het antwoord was soms ja, soms nee.

Hoewel de gynaecoloog me bij het laatste bezoek had gegarandeerd dat mijn lichaam tijd zou krijgen om alles te verwerken, bleek dat toch niet geheel de waarheid. Om 9u – amper 45 minuten na het breken van mijn vliezen – werd mij een eerste infuus weeënopwekkers toegediend. Hoewel dat heel geleidelijk aan startte, en ik wat rond pikkelde in de kamer om de pijn te verbijten, werd de pijn al snel immens extreem. Omwille van de inleiding (en de bijhorende hoeveelheid medicatie) was het onmogelijk om de pijn wandelend, kruipend of zittend te verbijten. Ik moest op bed liggen en mijn grootste vrienden voor de komende uren werden twee paar sokken van mijn man. Ik kneep en beet erin, elke keer er een wee was. Op dat moment werd ook een elektrode op Ellies hoofdje gekleefd – zo zouden ze haar beter kunnen opvolgen tijdens het hele gebeuren. De medicatie om zo’n bevalling in te leiden is namelijk voor beide betrokken partijen nogal heftig. En misschien is heftig een understatement…

Om 11u had ik al 8 cm ontsluiting. En ook al was dat heel goed nieuws, ik ben toen gebroken, geknakt en heb gesmeekt om een epidurale verdoving. Volgens de vroedvrouw aan de late kant, maar ik trok het niet meer. Ik had alle 30 seconden een gekoppelde wee en zag mezelf dat geen ‘2 centimeter’ meer bolwerken. De anesthesist liet even op zich wachten, maar toen ie opdook, begreep hij – misschien ook uit ervaring – dat een discussie aangaan met een barende vrouw een verloren zaak is. Hij deed wat ik vroeg, maar daar heb ik nu heel veel spijt van. De epidurale verdoving was te hoog gestoken, omdat ik niet stil had gezeten toen de dokter me prikte. Mijn bovenbuik en borststreek waren verdoofd, maar daar had ik dus niks aan… Geen verdoving voor mij dus. Hoewel het aanvankelijk heel snel ging, heb ik voor de laatste 2 centimeter wel nog 2 uur moeten werken. Om 13u had ik 10 cm ontsluiting en was ineens alle pijn weg. Stilte voor de storm, zo bleek. Mijn gynaecoloog kwam al even kijken en ze vond dat het komende uur de baby het werk moest doen en voldoende goed moest indalen. De dokter richtte zich tot haar en vroeg of ze haar ‘bochtje’ al wilde nemen. Om 14u zou ik mogen persen.

Maar toen, om 13u 45, kreeg ik ineens verschrikkelijke persdrang. Het was een gevoel dat ik niet enkel als pijnlijk zou omschrijven. Het was anders dan de weeën die ik weg gepuft had. Ik kende het gevoel niet, maar wist heel snel wat het betekende; Ellie moest eruit. De vroedvrouw heeft mijn gynaecoloog dan gebeld met de mededeling dat mijn lichaam toch al voor 14u wilde beginnen persen.

Ietsje voor twee mocht ik eraan beginnen. Er werd nog verteld dat er voor een eerste kindje vaak een uur geperst moet worden. En ik herinner me dat ik dacht; een uur is zo om :-). Alleen bleek dat uur voor mij niet voldoende; het eerste half uur duwde ik helemaal verkeerd en het volgende half uur was ik zo op van de fysieke inspanning dat ik stilletjes aan meer en meer in mezelf keerde. Ik fluisterde dat ik wilde slapen, dat ik moe was, en dat ik het niet meer kon. Mijn man vertelt nog geregeld hoe de sfeer in het verloskwartier toen ook veranderde; de navelstreng zat rond Ellies hoofdje en de elektrode om haar te kunnen opvolgen was al doorgeknipt. Het ging te traag en er werd gesproken over een keizersnede. Mij hadden ze ondertussen op mijn zij gelegd en hoewel ik dat veel aangenamer vond, zonderde ik me ook meer af. Er kon nog maar moeilijk contact gemaakt worden met mij.

Om 15u, ik was toen al 70 minuten bezig met ‘baby uit lijf duwen’, was er een wissel van de shift en waren er ineens veel mensen in onze kamer. Er werd gebrieft en er werd van alles klaargezet. Ook kwam de gynaecoloog binnen. En dat, zo zegt de echtgenoot – die ook wat nerveus aan het worden was – heeft de sfeer doen kenteren. Positief als ze is, zette ze zich voor mij, op haar krukje, nam ze mij vast en zei ze me dat ik nog een kwartiertje hard moest werken en dan mijn baby kon vasthouden. Noem het de magie van gynaecologen, maar dat werkte. Ze moedigde me aan met haar grote glimlach en was eerlijk. Ze hield me niks voor; ik moest nóg persen, want ze zou er niet zomaar komen. Toen het hoofdje geboren was, ging het razendsnel. En dan, om 15u 19 lag mijn meisje op mij, maakte ik vreemde geluiden (heel raar dat ik me dàt nog herinner) en sloten haar vingertjes zich onmiddellijk rond de mijne. Papa veegde zijn eigen tranen weg en mocht de navelstreng doorknippen, en werd door de dokter verplicht om foto’s te maken.

Ze was er. Ze was er. Ze was er. En ze was gekomen om te blijven.Onze Ellie. Ons verfrommeld mensje, dat zonder iets te moeten doen ons hart veroverde.

Terwijl de dokter en verpleegsters zich vervolgens bekommerden om mij, heb ik daar weinig van geweten. Ik zat in mijn bel, met mijn baby en mijn man en dat mocht zo blijven. De dokter vroeg nog hoe ze zou heten, knuffelde Ellie en vertrok. Ook de vroedvrouwen verlieten één voor één het verloskwartier. We bleven met ons drieën achter, als een nieuw gezin. Ik heb met een bibberend stemmetje naar mijn ouders gebeld, en vervolgens naar mijn broers. Kersverse papa deed hetzelfde; zijn ouders en zus kregen dat langverwachte telefoontje. Of we de naam even konden spellen, vroegen ze.

Rond 16u 15 kwam er weer een vroedvrouw binnen; Ellie moest drinken. En dat ging helemaal vanzelf. Vlotjes, dacht ik, en ik kreeg meteen al valse hoop voor de dagen die erop volgden. Maar daarover misschien een andere keer meer. Ellie werd gewogen en gemeten, aangekleed en nadat ik gewassen werd, werd ze in onze armen gelegd en vertrokken we naar onze kamer voor de komende 5 dagen. Uitgehongerd en stralend van geluk werd ik door de gang gereden.

Nooit, nooit, nooit zal ik vergeten hoe fier ik was. Hoe fier ik ben, op ons. En elk jaar, op 22 januari, zal ik eraan terugdenken en mijn dochter vasthouden alsof het weer die eerste keer is.

Liefs,

Annelies

EllieZW-014

geboorteweek-006geboorteweek-013Ellie-0505771d9a5-9f81-4b3f-a1a1-c0f18016f74a

StudioLRN-00129

9b5dba99-f38d-4711-89c6-249a0a28e567