Draagkracht

Toen we met 23 weken ver in de zwangerschap onze geboortelijst gingen leggen, was het vooral mijn man die vond dat een draagdoek daarop niet mocht ontbreken. Hij benaderde het gebruiken van zo’n doek vooral vanuit praktisch oogpunt, en ik kon hem daar in volgen. Als bezige bij, heb ik graag mijn handen vrij. Meer zochten we daar niet achter.

Nadat Ellie geboren werd, bleek dat een lieve collega van mij de draagdoek al had gekocht. En meteen onze eerste dag thuis, als gezin van drie, hebben we ‘m gebruikt; uit noodzaak, naar ons gevoel, want Ellie huilde bijna de hele dag door. Behalve dus als ze tegen haar papa hing. En die trend zette zich verder. Aanvankelijk lag de handleiding die bij onze draagdoek zat nog open op de pagina met afbeeldingen: stap voor stap toonden die hoe we moesten knopen, maar na amper een paar dagen tijd zat het in onze vingers. Huilde Ellie ontroostbaar? Draagdoek. Wilde ik de deur uit terwijl het buiten koud was of regende? Draagdoek. Moesten we bij onze ouders of vrienden gaan eten en kreeg Ellie het moeilijk? Draagdoek. Al heel snel was ook een tweede – geleend – exemplaar van een vriendin in gebruik. Als de eerste dan onder de vlekken zat – want, eten met Ellie in de draagdoek was dagelijkse kost – deed ik de andere aan.

Ellie dragen, was onze redding tijdens die eerste weken. Ze sliep zo overal doorheen. Al snel merkte ik dat dat dragen voor mij niet langer alleen maar een praktische oplossing was. Net als ons kleine meisje ging ook ik ervan houden. Het deed me denken aan toen ik zwanger was en Ellie dicht bij me had, waar ik ook ging. Ik kon haar ruiken, kusjes geven en strelen, terwijl ik bezig was met doodgewone zaken zoals de strijk, of aanschuiven bij de bakker. Wat een rijkdom. Dat ik op die manier naast een baby ook mijn huishouden de baas kon, maakte het alleen maar beter ;-). Ellie hield me wel aan de wiggel.

Ondertussen werd de draagdoek een deel van mijn garderobe en breidde ik mijn collectie uit met twee mooie exemplaren, én een draagzak – want voor manlief is dat toch net iets minder gedoe dan dat knopen. Dat dragen werd iets van ons, en daar ben ik blij om. Sommige mensen kunnen wel eens opmerken dat ik het mijn dochter gemakkelijk, of gewoon maak, zo. En dat ik haar verwen door haar te dragen. Hoewel ik door die opmerkingen aanvankelijk wat onzeker werd, denk ik er nu heel fier het mijne over. We voelen haar lijfje ontspannen als ze zo dicht bij ons in haar knusse nestje hangt: waarom zouden we dan nog twijfelen?

Over een paar dagen begin ik weer te werken, en wat pikt het dat ze daar niet bij zal zijn, zo dicht bij mij. Één ding is alleszins zeker: als ik haar ’s avonds weer ophaal van de crèche neem ik haar in de draagdoek mee naar huis. Zo kunnen we thuiskomen bij elkaar, na een dag vol lawaai, drukte en geraas.

DSC04222DSC04235DSC04230DSC04217

Een gedachte over “Draagkracht

  1. Zalig! Mijn kindjes waren spijtig genoeg geen fan van dragen(behalve in de armen van mama natuurlijk ;-))…Het ziet er zalig uit en Ellie is zo content!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s