Elopement,  de nieuwe trend in trouwen.

Ik deel graag ons verhaal met jullie, omdat ik (als huwelijksfotograaf) toch vaak naast alle vreugde nog veel het gevoel heb dat koppels dingen doen omdat het moet of traditie is. En eigenlijk MOET je gewoon je zin doen, laat je niet leiden door ander of probeer zo weinig mogelijk te pleasen. Want het is jullie dag en zoals mijn man zegt: “trouwen, dat is iets tussen ons”. Ik kan hem geen ongelijk geven, net zoals we ook besloten hebben om een deel van de beelden voor onszelf te houden.

Elop-what? Elopement: ENG – to elope of vrij vertaald: in’t geniep trouwen. Je ziet het meer en meer gebeuren, en dit kan echt alle vormen aannemen: een pop-up ceremonie, groot feest in de tuin, …

Ons idee rond een elopement: de burgerlijke trouw is een héél statisch gegeven, maar we wouden dit niet doen zonder onze close vriendengroep & naaste familie.

1: Zoek een gezamenlijke datum om iedereen te verzamelen voor je event.
Wij gingen alvast naar het gemeentehuis voor potentiële data om erna een poll uit te sturen. En vreemd genoeg kwam er snel een datum uit waar iedereen beschikbaar was.

2: Organiseer iets waar mensen hun schouders niet van optrekken.
Je vraagt de gasten eigenlijk voor een fictieve bijeenkomst, werk dit goed uit. Zoek een gelegenheid of activiteit die bij jullie past en waar niemand iets zal achter zoeken.
Waarvoor je hen uitnodigt en wat je organiseert kunnen twee verschillende dingen zijn. Waar wij wel mee worstelden, zullen de mensen zich opkleden? Gaan ze het erg vinden dat ze niet voorzien op de gelegenheid. Maar ach, de charmes van een elopement zeker?Wij kozen voor een brunch, omdat we dit jaarlijks wel eens organiseren met onze verjaardagen en gewoon omdat het kan. Met veel geluk viel onze datum zeer dichtbij mijn verjaardag en zonder te zeggen waarom kreeg ik teruggekaatst: ah, voor je verjaardag?

3: De werkelijke organisatie
Onderschat het organiseren niet, ook al denk je: je doet maar iets kleins. Er komt nog wel wat organisatie bij kijken: catering, aankleding, kledij voor de bruid & bruidegom. Je beslist natuurlijk zelf hoe ver je hierin gaat, maar het vergt toch wel wat mailtjes en telefoontjes.

We kwamen tot een lijst van 25 gasten en kozen om het dan toch thuis te organiseren. De belangrijkste taak: 25 mensen plaatsen in je huis = veel stoelen en een lange tafel. Catering voorzien voor de brunch, gelukkig deden we dit als eens, maar ook zorgen voor een feestelijk desserten-buffet.

We kozen er ook voor om toch nog last minute uitnodigingen op de post te sturen, om ervoor te zorgen dat iedereen zich wel zou kleden op de gelegenheid. En om sommige mensen toch geen hartinfarct te geven. En eerlijk gezegd: de grafisch ontwerper in mij wou nog een leuk projectje uitwerken (beroepsmisvorming).

4: En?

Wel, het was voor ons persoonlijk een fantastische dag. Geen verplichtingen, gezellig aan tafel met die groep mensen. Rustig naar het stadhuis & genieten van de moment. Het enige nadeel: je doet zelf echt ongelofelijk veel, ik heb constant rondgelopen om mensen te bedienen of iets te halen. Dus die rust heb je dan wel niet als je alles zelf organiseert, maar het stoorde me zelf niet. We hebben op deze manier toch een fijne twist aan onze burgerlijke trouw kunnen geven.

En belangrijkste tip van allemaal: investeren in een fotograaf. We hadden na verloop van de dag enkele smartphone foto’s en ik ben super blij na het ontvangen van de beelden van Seppe. Wat die fotograaf vangt die emoties en sfeer toch net iets mooier dan we het zelf zouden doen 😉

20180929-laureintom-fullress-3820180929-laureintom-fullress-820180929-laureintom-fullress-3220180929-laureintom-fullress-2820180929-laureintom-fullress-3720180929-laureintom-fullress-5220180929-laureintom-fullress-8920180929-laureintom-fullress-5520180929-laureintom-fullress-5620180929-laureintom-fullress-6520180929-laureintom-fullress-12820180929-laureintom-fullress-10420180929-laureintom-fullress-11620180929-laureintom-fullress-17720180929-laureintom-fullress-13920180929-laureintom-fullress-16320180929-laureintom-fullress-16920180929-laureintom-fullress-20220180929-laureintom-fullress-21020180929-laureintom-fullress-23320180929-laureintom-fullress-27320180929-laureintom-fullress-29020180929-laureintom-fullress-32420180929-laureintom-fullress-13620180929-laureintom-fullress-34220180929-laureintom-fullress-31120180929-laureintom-fullress-33920180929-laureintom-fullress-360

 

Op welke fantastische vendors deden wij beroep?

We hopen op deze manier mee te kunnen geven dat trouwen ook zonder al die tradities kan. En op je eigen manier!

Advertenties

Mijn eerste 3 maanden zwangerschap

Het voelt een beetje gek, wetende dat binnen een bepaalde periode ik niet meer alleen zal zijn met Tom. Maar dat er een pakje geluk bij komt!

We zijn er het altijd over eens geweest dat kinderen een wens is, maar ook een bewuste keuze. Ook ik had als zovelen de angst om niet “vlot of snel” zwanger te geraken, het is heel onvoorspelbaar en een beetje leven in het ongewisse. Maar dit gevoel kon ik snel loslaten, want midden in een drukke maand gedachten verzonken en “het was prijs”.

En ik was snel op de hoogte van mijn zwangerschap, hierbij het allermoeilijkste: keep things quiet. We waren beiden oprecht blij, ons babytje is ZO welkom. Dus ik begon al stilletjes aan met te denken hoe ik onze familie en vrienden kon verrassen met het nieuws.
Lieve Caroline van HOSHII was daar de geknipte persoon voor, we werken voor mijn bijberoep Studio LRN vaak samen. Dus ik wist meteen wat en hoe ik het wou. Omdat ik een echte plantlady ben (dit is geen understatement), wou ik graag een plantenprikker laten maken met een quote. We kozen voor “let love grow”; want ondertussen groeit er ook iets moois in mijn buik.

Onze familie was over het algemeen verbaasd, ik denk dat we te zwijgzaam zijn geweest over het proces van de pré-productie. Maar who doesn`t love a suprise? Omdat we volgend jaar ook trouwen gingen de meesten ervan uit dat onze prioriteiten ergens anders liggen. Multitasken, dat kunnen we!

Jullie vragen je misschien af: how am I doing? Buiten vermoeid zijn en razende hormonen door mijn lijf, kan ik echt niet klagen. Volgens mijn lief ben ik best opvliegend geworden, ik moet ook toegeven: ik scheld vaker. Mijn welgemeende excuses aan het kookvuur,  de laptop en  mijn autootje. De misselijkheid is vrijwel beperkt en bijna onbestaande.
Het warme weer waar iedereen heel blij mee is, kan ik soms wel vervloeken. Dit zijn mijn moeilijkste dagen, lichamelijk dan. De drang tot eten is groot, maar elk voedseldeeltje geraakt niet verteerd en ik lig als een hoopje ellende op de koelste plaats in het huis. Thank god, dat dit enkel de eerste trimester zo is!

Ondertussen begint dat buikje al zichtbaar te worden en zal jan-en-alleman zich afvragen of ik dikker of gewoon zwanger ben geworden. Ik besliste om de publieke aankondiging pas te doen na de NIP-test, om er ineens bij te zeggen dat het een jongetje zal worden. Dat voorlopig enkel en alleen zal voetballen in mijn buik. Sorry papa en oma!

Ik hou jullie zeker in de loop over de maanden naar de geboorte toe, zoals alle voorbereidingen en mijn beleving rond zwanger zijn … Maar alles op zijn tijd.

Eerst genieten!

StudioLRN-1StudioLRN-08806StudioLRN-08837StudioLRN-08848StudioLRN-08856StudioLRN-08839

Het geboorteverhaal van Ellie

Ellie is ondertussen bijna 6 maanden oud, dus met het lezen van deze titel vind je misschien dat ik wat achter de feiten aanhol (en meeloop met anderen, want dat geboorteverhaal schrijven is een beetje een trend aan het worden). En dat klopt. Ik pende de week van haar geboorte alles neer, logboekgewijs, maar schreef nog niets uit over de dag van haar geboorte, en voelde nu aan dat ik het toch nog wilde doen. Om verschillende redenen. Eerst en vooral is zo’n geboorte een bijzondere gebeurtenis zonder meer, en los daarvan stelde ik vast dat wat ik me herinner stilaan begint te vervagen. Of zoals mijn man het zegt; ‘je romantiseert alles’. Om tegen te gaan dat ik bevallen binnenkort het leukste vond wat ik ooit deed en nog een leger broertjes of zusjes voor Elie wil maken ;-), wil ik haar geboorteverhaal dus neerschrijven. Voor mezelf, voor ons, voor Ellie en voor iedereen van jullie die graag geboorteverhalen leest.

Toen ik het tweede trimester van mijn zwangerschap inging, speelde ik met het idee om thuis te bevallen. Ik vertoef niet graag in ziekenhuizen en ik dacht dat ik thuis meer rust en kalmte zou ervaren. Aangezien mijn man niet wilde weten van thuis bevallen, omdat alles wat volgt zo onbekend is, en ik wel begreep wat ie bedoelde, werd het plan dat we – als het begon – zo lang mogelijk thuis zouden blijven.

Al mijn goede voornemens ten spijt bleek in de week na nieuwjaar dat ik verhoogde galzouten had. Dat uitte zich vooral in extreem veel jeuk, zo erg dat ik er niet van kon slapen. Ellie voelde zich nog als een visje in het water, maar gezien de risico’s die zo’n galzoutvergiftiging met zich kan meebrengen, moest ik vanaf week 37 alle twee dagen aan de monitor. En twee keer per week werd er ook bloed genomen om te kijken of de galzoutwaarden nog toenamen. En hoewel ik ook medicatie moest nemen, bleek in week 39 van mijn zwangerschap dat de waarden bleven toenemen. Toen dat uitgesproken werd, begreep ik al snel dat ‘sereen thuisblijven’ en wachten op de baby geen optie meer zouden zijn. De dokter wilde Ellies geboorte inleiden. We kregen de keuze uit twee data. Tot zover het natuurlijke aspect van een kind op de wereld zetten, dus.

We kozen voor maandag 22 januari. Ik was toen 39 weken en 6 dagen ver. En ik hoef misschien niet te vertellen hoe het weekend verliep dat eraan voorafging ;-). Alles heb ik geprobeerd om dat kind van ons alsnog op een natuurlijke manier duidelijk te maken dat het tijd was om zich te laten zien; ik ging 20 km fietsen, we wandelden 5 km in het bos, ik zwom nog even mét zwemvliezen en bijnà was ik ook nog gaan trampolinespringen op het speelplein. Maar nee, niks. Toen we die maandagochtend vroeg door materniteit wandelden en ons aanmeldden, fluisterde ik dat ik het gevoel had dat twee van onze drie gezinsleden geforceerd zouden worden. De baby en mezelf, bedoel ik dan. Want manlief had zijn gsm extra lang laten opladen en was helemaal klaar om de dag (en het wachten) op zich af te laten komen ;-).

We werden de verloskamer binnen geloodst, het was toen 7u 30, en met mijn wanten nog aan werd me gevraagd om alles uit te doen. Heer-lijk, die directheid. Ik kreeg een ziekenhuisschortje aan en terwijl ik een beetje nerveus aan onze spullen prulde en het valiesje opengooide, werd verteld wat er allemaal zou gebeuren. De check-up die volgde wist ons te vertellen dat ik 2 cm ontsluiting had en dat mijn baarmoederhals helemaal verweekt was. Toch nog een beetje fijn nieuws, want we wisten nu gelijk dat het allicht goed vooruit zou gaan. Om 7u 45 kreeg ik een lavement (hoera!), en om 8u 15 werden mijn vliezen gebroken. Of, zoals de vroedvrouw het zei, ‘de whirlpool van de baby moet leeg’. Bij bijna alles wat er verder die dag zou gebeuren werd aan mij en de papa in spé gevraagd of ‘we wilden meekijken’. Het antwoord was soms ja, soms nee.

Hoewel de gynaecoloog me bij het laatste bezoek had gegarandeerd dat mijn lichaam tijd zou krijgen om alles te verwerken, bleek dat toch niet geheel de waarheid. Om 9u – amper 45 minuten na het breken van mijn vliezen – werd mij een eerste infuus weeënopwekkers toegediend. Hoewel dat heel geleidelijk aan startte, en ik wat rond pikkelde in de kamer om de pijn te verbijten, werd de pijn al snel immens extreem. Omwille van de inleiding (en de bijhorende hoeveelheid medicatie) was het onmogelijk om de pijn wandelend, kruipend of zittend te verbijten. Ik moest op bed liggen en mijn grootste vrienden voor de komende uren werden twee paar sokken van mijn man. Ik kneep en beet erin, elke keer er een wee was. Op dat moment werd ook een elektrode op Ellies hoofdje gekleefd – zo zouden ze haar beter kunnen opvolgen tijdens het hele gebeuren. De medicatie om zo’n bevalling in te leiden is namelijk voor beide betrokken partijen nogal heftig. En misschien is heftig een understatement…

Om 11u had ik al 8 cm ontsluiting. En ook al was dat heel goed nieuws, ik ben toen gebroken, geknakt en heb gesmeekt om een epidurale verdoving. Volgens de vroedvrouw aan de late kant, maar ik trok het niet meer. Ik had alle 30 seconden een gekoppelde wee en zag mezelf dat geen ‘2 centimeter’ meer bolwerken. De anesthesist liet even op zich wachten, maar toen ie opdook, begreep hij – misschien ook uit ervaring – dat een discussie aangaan met een barende vrouw een verloren zaak is. Hij deed wat ik vroeg, maar daar heb ik nu heel veel spijt van. De epidurale verdoving was te hoog gestoken, omdat ik niet stil had gezeten toen de dokter me prikte. Mijn bovenbuik en borststreek waren verdoofd, maar daar had ik dus niks aan… Geen verdoving voor mij dus. Hoewel het aanvankelijk heel snel ging, heb ik voor de laatste 2 centimeter wel nog 2 uur moeten werken. Om 13u had ik 10 cm ontsluiting en was ineens alle pijn weg. Stilte voor de storm, zo bleek. Mijn gynaecoloog kwam al even kijken en ze vond dat het komende uur de baby het werk moest doen en voldoende goed moest indalen. De dokter richtte zich tot haar en vroeg of ze haar ‘bochtje’ al wilde nemen. Om 14u zou ik mogen persen.

Maar toen, om 13u 45, kreeg ik ineens verschrikkelijke persdrang. Het was een gevoel dat ik niet enkel als pijnlijk zou omschrijven. Het was anders dan de weeën die ik weg gepuft had. Ik kende het gevoel niet, maar wist heel snel wat het betekende; Ellie moest eruit. De vroedvrouw heeft mijn gynaecoloog dan gebeld met de mededeling dat mijn lichaam toch al voor 14u wilde beginnen persen.

Ietsje voor twee mocht ik eraan beginnen. Er werd nog verteld dat er voor een eerste kindje vaak een uur geperst moet worden. En ik herinner me dat ik dacht; een uur is zo om :-). Alleen bleek dat uur voor mij niet voldoende; het eerste half uur duwde ik helemaal verkeerd en het volgende half uur was ik zo op van de fysieke inspanning dat ik stilletjes aan meer en meer in mezelf keerde. Ik fluisterde dat ik wilde slapen, dat ik moe was, en dat ik het niet meer kon. Mijn man vertelt nog geregeld hoe de sfeer in het verloskwartier toen ook veranderde; de navelstreng zat rond Ellies hoofdje en de elektrode om haar te kunnen opvolgen was al doorgeknipt. Het ging te traag en er werd gesproken over een keizersnede. Mij hadden ze ondertussen op mijn zij gelegd en hoewel ik dat veel aangenamer vond, zonderde ik me ook meer af. Er kon nog maar moeilijk contact gemaakt worden met mij.

Om 15u, ik was toen al 70 minuten bezig met ‘baby uit lijf duwen’, was er een wissel van de shift en waren er ineens veel mensen in onze kamer. Er werd gebrieft en er werd van alles klaargezet. Ook kwam de gynaecoloog binnen. En dat, zo zegt de echtgenoot – die ook wat nerveus aan het worden was – heeft de sfeer doen kenteren. Positief als ze is, zette ze zich voor mij, op haar krukje, nam ze mij vast en zei ze me dat ik nog een kwartiertje hard moest werken en dan mijn baby kon vasthouden. Noem het de magie van gynaecologen, maar dat werkte. Ze moedigde me aan met haar grote glimlach en was eerlijk. Ze hield me niks voor; ik moest nóg persen, want ze zou er niet zomaar komen. Toen het hoofdje geboren was, ging het razendsnel. En dan, om 15u 19 lag mijn meisje op mij, maakte ik vreemde geluiden (heel raar dat ik me dàt nog herinner) en sloten haar vingertjes zich onmiddellijk rond de mijne. Papa veegde zijn eigen tranen weg en mocht de navelstreng doorknippen, en werd door de dokter verplicht om foto’s te maken.

Ze was er. Ze was er. Ze was er. En ze was gekomen om te blijven.Onze Ellie. Ons verfrommeld mensje, dat zonder iets te moeten doen ons hart veroverde.

Terwijl de dokter en verpleegsters zich vervolgens bekommerden om mij, heb ik daar weinig van geweten. Ik zat in mijn bel, met mijn baby en mijn man en dat mocht zo blijven. De dokter vroeg nog hoe ze zou heten, knuffelde Ellie en vertrok. Ook de vroedvrouwen verlieten één voor één het verloskwartier. We bleven met ons drieën achter, als een nieuw gezin. Ik heb met een bibberend stemmetje naar mijn ouders gebeld, en vervolgens naar mijn broers. Kersverse papa deed hetzelfde; zijn ouders en zus kregen dat langverwachte telefoontje. Of we de naam even konden spellen, vroegen ze.

Rond 16u 15 kwam er weer een vroedvrouw binnen; Ellie moest drinken. En dat ging helemaal vanzelf. Vlotjes, dacht ik, en ik kreeg meteen al valse hoop voor de dagen die erop volgden. Maar daarover misschien een andere keer meer. Ellie werd gewogen en gemeten, aangekleed en nadat ik gewassen werd, werd ze in onze armen gelegd en vertrokken we naar onze kamer voor de komende 5 dagen. Uitgehongerd en stralend van geluk werd ik door de gang gereden.

Nooit, nooit, nooit zal ik vergeten hoe fier ik was. Hoe fier ik ben, op ons. En elk jaar, op 22 januari, zal ik eraan terugdenken en mijn dochter vasthouden alsof het weer die eerste keer is.

Liefs,

Annelies

EllieZW-014

geboorteweek-006geboorteweek-013Ellie-0505771d9a5-9f81-4b3f-a1a1-c0f18016f74a

StudioLRN-00129

9b5dba99-f38d-4711-89c6-249a0a28e567

Eco-schoonheidssalon My Dear

Ecologie..

Eigenlijk ben ik er het laatste jaar wel erg bewust mee bezig, want we leven in een vervuilende cultuur. En ik geef toe dat ik een materialist ben, zo opgevoed en deze waarden draag ik nog steeds mee. Maar ik wou op verschillende vlakken in mijn leven op korte termijn daar verandering in brengen.

Als ondernemende vrouw uit De Kempen, kwam ik Lieze tegen op een netwerk-event. Ze baat een schoonheidssalon uit, je denkt bij jezelf: zoals velen. Maar My dear onderscheidt zichzelf door ecologisch en diervriendelijke behandelingen en producten aan te bieden.
Ik was meteen al aangetrokken door de het gezond en verantwoordelijk gebruik van schoonheidsproducten. Want we staan er te weinig bij stil wat we dagelijks opnemen door op onze huid te smeren. Buiten de inhoud van haar producten kijkt Lieze ook naar de productie, alles moet diervriendelijk zijn.

De behandelingen zijn net hetzelfde als bij het courante schoonheidsinstituut, voor ontharing kiest Lieze bijvoorbeeld voor suikerwax. Deze lijn trekt ze door in het interieur, de meubels zijn tweedehands en sommigen kregen een leuke upcycle. Naast alle behandelingen heeft My Dear ook een winkel en webshop, je kan er verschillende eco-merken shoppen. Het aanbod gaat van make-up, nagellak naar dagcrèmes.

Ondertussen ga ik al bijna 1 jaar bij Lieze langs voor verschillende behandelingen en ruilde ik thuis mijn “Kruidvat-assortiment” voor ecologische en vaak ook veganistische producten. Voel je dit financieel? Persoonlijk vind ik dat van niet, je betaalt wel iets meer dan bij een drogist en evenveel als voor een A-merk. Bovendien zijn er ook goedkopere eco-alternatieven te vinden (oa. bij The Body Shop). Maar ik voel vooral een verschil in gebruik, mijn huid is enorm veranderd en veel gezonder geworden. En misschien is dat wel onbetaalbaar?!

Ik hoop dat ik vele onder jullie kan inspireren met mijn verandering, zodat we alvast op kleine schaal door dagelijks aan onze schoonheid te werken toch iets voor het milieu kunnen betekenen.

Je kan kan doorklikken naar Instagram  of haar website.

DSC05206

DSC05204DSC05207DSC05212DSC05218DSC05214DSC05216DSC05211DSC05220DSC05222

Draagkracht

Toen we met 23 weken ver in de zwangerschap onze geboortelijst gingen leggen, was het vooral mijn man die vond dat een draagdoek daarop niet mocht ontbreken. Hij benaderde het gebruiken van zo’n doek vooral vanuit praktisch oogpunt, en ik kon hem daar in volgen. Als bezige bij, heb ik graag mijn handen vrij. Meer zochten we daar niet achter.

Nadat Ellie geboren werd, bleek dat een lieve collega van mij de draagdoek al had gekocht. En meteen onze eerste dag thuis, als gezin van drie, hebben we ‘m gebruikt; uit noodzaak, naar ons gevoel, want Ellie huilde bijna de hele dag door. Behalve dus als ze tegen haar papa hing. En die trend zette zich verder. Aanvankelijk lag de handleiding die bij onze draagdoek zat nog open op de pagina met afbeeldingen: stap voor stap toonden die hoe we moesten knopen, maar na amper een paar dagen tijd zat het in onze vingers. Huilde Ellie ontroostbaar? Draagdoek. Wilde ik de deur uit terwijl het buiten koud was of regende? Draagdoek. Moesten we bij onze ouders of vrienden gaan eten en kreeg Ellie het moeilijk? Draagdoek. Al heel snel was ook een tweede – geleend – exemplaar van een vriendin in gebruik. Als de eerste dan onder de vlekken zat – want, eten met Ellie in de draagdoek was dagelijkse kost – deed ik de andere aan.

Ellie dragen, was onze redding tijdens die eerste weken. Ze sliep zo overal doorheen. Al snel merkte ik dat dat dragen voor mij niet langer alleen maar een praktische oplossing was. Net als ons kleine meisje ging ook ik ervan houden. Het deed me denken aan toen ik zwanger was en Ellie dicht bij me had, waar ik ook ging. Ik kon haar ruiken, kusjes geven en strelen, terwijl ik bezig was met doodgewone zaken zoals de strijk, of aanschuiven bij de bakker. Wat een rijkdom. Dat ik op die manier naast een baby ook mijn huishouden de baas kon, maakte het alleen maar beter ;-). Ellie hield me wel aan de wiggel.

Ondertussen werd de draagdoek een deel van mijn garderobe en breidde ik mijn collectie uit met twee mooie exemplaren, én een draagzak – want voor manlief is dat toch net iets minder gedoe dan dat knopen. Dat dragen werd iets van ons, en daar ben ik blij om. Sommige mensen kunnen wel eens opmerken dat ik het mijn dochter gemakkelijk, of gewoon maak, zo. En dat ik haar verwen door haar te dragen. Hoewel ik door die opmerkingen aanvankelijk wat onzeker werd, denk ik er nu heel fier het mijne over. We voelen haar lijfje ontspannen als ze zo dicht bij ons in haar knusse nestje hangt: waarom zouden we dan nog twijfelen?

Over een paar dagen begin ik weer te werken, en wat pikt het dat ze daar niet bij zal zijn, zo dicht bij mij. Één ding is alleszins zeker: als ik haar ’s avonds weer ophaal van de crèche neem ik haar in de draagdoek mee naar huis. Zo kunnen we thuiskomen bij elkaar, na een dag vol lawaai, drukte en geraas.

DSC04222DSC04235DSC04230DSC04217

Ellie’s place

Nu Jaunelles uit de startblokken is, maak ik graag de belofte waar om weer wat te gaan schrijven. Je zal nu in het begin mijn postjes ook nog vinden op Mus in de Wolken, want afscheid nemen van een oude vriend gaat nu eenmaal niet van de ene dag op de andere.

Eén van de dingen waar ik het hier graag over wilde hebben, is Ellies kamertje. Het heeft heel veel voeten in de aarde gehad om dat kleine plekje in ons huis in orde te krijgen. Ik beken dat dat achteraf gezien eigenlijk niet zo dringend was – ze sliep en slaapt de komende maanden bij ons – maar die nestdrang van mij wilde wel dat het af zou zijn voor ze er was. En dat is op een paar details na gelukt.

Zodra ik wist dat we een meisje zouden krijgen, begon ik op Pinterest te zoeken. Ik had al snel een voorliefde voor van die (abstracte) ‘bergen’ op de muur; zoiets zou naar mijn mening altijd mooi blijven. Door voor grijstinten te kiezen, kon ik me voor de aankleding wel verliezen in het allermooiste zachte roze… al moest ik best wat overtuigingskracht aan de dag leggen om manlief te overtuigen.

De oude kast vond ik via Marktplaats en die verfden we in de tint ‘Clear Red’ van Levis. De lamp in ongeveer dezelfde tint is van Studio Snowpuppe. De ronde kapstokken vond ik – zonder er echt naar op zoek te zijn – bij Maisons du Monde. Ellies bedje is van Ikea.

Nu Ellies kledingcollectie zo stilletjes aan blijft uitbreiden (oeps), heb ik al gemerkt dat de antieke commode niet zo praktisch is op haar kamertje. Ik hoop die tegen de zomer naar onze living te verhuizen en een antieke kleerkastje op te snorren dat we eveneens verven. Ik vraag me af of Ellies papa al beseft dat het voortaan altijd roze zal zijn wat de klok slaat?

Liefs,

Annelies

Cityt(r)ips: 48 uur in Amsterdam

Het is een vaste traditie ten huize Cornelis-Horemans om tijdens de zomer een stedentrip te doen. Dit jaar was Amsterdam de gekozen bestemming, eentje die al even op onze to do-lijst stond. Net zoals logeren in het Volkshotel, want daar hoorden we al vele goede dingen over. En eerlijk toegeven, we waren totaal niet teleurgesteld  na ons bezoek.

Ons initieel idee was om te reizen met de trein, in de zomer waren er enkele acties om goedkoop vanuit elk Belgisch station naar Amsterdam te reizen. Organisatorisch liep ik de actie mis en kozen we ervoor om met de auto te rijden. Het Volkshotel was zo makkelijk te bereiken en de parking heeft een apart tarief voor hotelgasten. Een win-win situatie!
Onze hotelkamer was de kleinste in aanbod, maar voor een citytrip meer dan luxueus genoeg. Alle faciliteiten die er moeten zijn en nog veel meer is er te vinden. Ik bedoel maar: ontwaken in een hottub met een panoramisch stadsoverzicht. Mag ik al terug gaan?

Op verkenning gingen we met de fiets, als echte locals in de stad. Ik bracht vorig jaar al een bezoek aan Amsterdam, dus ik wist welke toeristische trekpleisters we zeker moesten vermijden. We bezochten het Vondelpark en lagen te chillen in het gras. Gingen op koffie bij Caffénation Amsterdam (waar de koffiemoustache jammer genoeg niet was). Aten lekker Italiaans bij Spaghetteria en vonden onze weg door de Jordaan tot aan het Red light district. 

Het was onvergetelijk leuk, het fietsen ging soms moeilijk doordat de roaming niet optimaal werkte en mijn gps-signaal onbestaande was. De fiets die we huurden in het Volkshotel heeft ons bezoek zoveel aangenamer gemaakt.
Een andere tip die ik graag meegeef is de site of app your LBB, je partner in crime om leuke plekjes te vinden. Simpelweg door te zoeken op trefwoord of de omgeving te scannen, een gegarandeerd succes.

IMG_7135

IMG_7136IMG_7141IMG_7880IMG_5895

IMG_7882

We hebben alvast besloten om snel weer terug te gaan. Voor iets langer dan 48 uur ook.