Eco-schoonheidssalon My Dear

Ecologie..

Eigenlijk ben ik er het laatste jaar wel erg bewust mee bezig, want we leven in een vervuilende cultuur. En ik geef toe dat ik een materialist ben, zo opgevoed en deze waarden draag ik nog steeds mee. Maar ik wou op verschillende vlakken in mijn leven op korte termijn daar verandering in brengen.

Als ondernemende vrouw uit De Kempen, kwam ik Lieze tegen op een netwerk-event. Ze baat een schoonheidssalon uit, je denkt bij jezelf: zoals velen. Maar My dear onderscheidt zichzelf door ecologisch en diervriendelijke behandelingen en producten aan te bieden.
Ik was meteen al aangetrokken door de het gezond en verantwoordelijk gebruik van schoonheidsproducten. Want we staan er te weinig bij stil wat we dagelijks opnemen door op onze huid te smeren. Buiten de inhoud van haar producten kijkt Lieze ook naar de productie, alles moet diervriendelijk zijn.

De behandelingen zijn net hetzelfde als bij het courante schoonheidsinstituut, voor ontharing kiest Lieze bijvoorbeeld voor suikerwax. Deze lijn trekt ze door in het interieur, de meubels zijn tweedehands en sommigen kregen een leuke upcycle. Naast alle behandelingen heeft My Dear ook een winkel en webshop, je kan er verschillende eco-merken shoppen. Het aanbod gaat van make-up, nagellak naar dagcrèmes.

Ondertussen ga ik al bijna 1 jaar bij Lieze langs voor verschillende behandelingen en ruilde ik thuis mijn “Kruidvat-assortiment” voor ecologische en vaak ook veganistische producten. Voel je dit financieel? Persoonlijk vind ik dat van niet, je betaalt wel iets meer dan bij een drogist en evenveel als voor een A-merk. Bovendien zijn er ook goedkopere eco-alternatieven te vinden (oa. bij The Body Shop). Maar ik voel vooral een verschil in gebruik, mijn huid is enorm veranderd en veel gezonder geworden. En misschien is dat wel onbetaalbaar?!

Ik hoop dat ik vele onder jullie kan inspireren met mijn verandering, zodat we alvast op kleine schaal door dagelijks aan onze schoonheid te werken toch iets voor het milieu kunnen betekenen.

Je kan kan doorklikken naar Instagram  of haar website.

DSC05206

DSC05204DSC05207DSC05212DSC05218DSC05214DSC05216DSC05211DSC05220DSC05222

Draagkracht

Toen we met 23 weken ver in de zwangerschap onze geboortelijst gingen leggen, was het vooral mijn man die vond dat een draagdoek daarop niet mocht ontbreken. Hij benaderde het gebruiken van zo’n doek vooral vanuit praktisch oogpunt, en ik kon hem daar in volgen. Als bezige bij, heb ik graag mijn handen vrij. Meer zochten we daar niet achter.

Nadat Ellie geboren werd, bleek dat een lieve collega van mij de draagdoek al had gekocht. En meteen onze eerste dag thuis, als gezin van drie, hebben we ‘m gebruikt; uit noodzaak, naar ons gevoel, want Ellie huilde bijna de hele dag door. Behalve dus als ze tegen haar papa hing. En die trend zette zich verder. Aanvankelijk lag de handleiding die bij onze draagdoek zat nog open op de pagina met afbeeldingen: stap voor stap toonden die hoe we moesten knopen, maar na amper een paar dagen tijd zat het in onze vingers. Huilde Ellie ontroostbaar? Draagdoek. Wilde ik de deur uit terwijl het buiten koud was of regende? Draagdoek. Moesten we bij onze ouders of vrienden gaan eten en kreeg Ellie het moeilijk? Draagdoek. Al heel snel was ook een tweede – geleend – exemplaar van een vriendin in gebruik. Als de eerste dan onder de vlekken zat – want, eten met Ellie in de draagdoek was dagelijkse kost – deed ik de andere aan.

Ellie dragen, was onze redding tijdens die eerste weken. Ze sliep zo overal doorheen. Al snel merkte ik dat dat dragen voor mij niet langer alleen maar een praktische oplossing was. Net als ons kleine meisje ging ook ik ervan houden. Het deed me denken aan toen ik zwanger was en Ellie dicht bij me had, waar ik ook ging. Ik kon haar ruiken, kusjes geven en strelen, terwijl ik bezig was met doodgewone zaken zoals de strijk, of aanschuiven bij de bakker. Wat een rijkdom. Dat ik op die manier naast een baby ook mijn huishouden de baas kon, maakte het alleen maar beter ;-). Ellie hield me wel aan de wiggel.

Ondertussen werd de draagdoek een deel van mijn garderobe en breidde ik mijn collectie uit met twee mooie exemplaren, én een draagzak – want voor manlief is dat toch net iets minder gedoe dan dat knopen. Dat dragen werd iets van ons, en daar ben ik blij om. Sommige mensen kunnen wel eens opmerken dat ik het mijn dochter gemakkelijk, of gewoon maak, zo. En dat ik haar verwen door haar te dragen. Hoewel ik door die opmerkingen aanvankelijk wat onzeker werd, denk ik er nu heel fier het mijne over. We voelen haar lijfje ontspannen als ze zo dicht bij ons in haar knusse nestje hangt: waarom zouden we dan nog twijfelen?

Over een paar dagen begin ik weer te werken, en wat pikt het dat ze daar niet bij zal zijn, zo dicht bij mij. Één ding is alleszins zeker: als ik haar ’s avonds weer ophaal van de crèche neem ik haar in de draagdoek mee naar huis. Zo kunnen we thuiskomen bij elkaar, na een dag vol lawaai, drukte en geraas.

DSC04222DSC04235DSC04230DSC04217

Ellie’s place

Nu Jaunelles uit de startblokken is, maak ik graag de belofte waar om weer wat te gaan schrijven. Je zal nu in het begin mijn postjes ook nog vinden op Mus in de Wolken, want afscheid nemen van een oude vriend gaat nu eenmaal niet van de ene dag op de andere.

Eén van de dingen waar ik het hier graag over wilde hebben, is Ellies kamertje. Het heeft heel veel voeten in de aarde gehad om dat kleine plekje in ons huis in orde te krijgen. Ik beken dat dat achteraf gezien eigenlijk niet zo dringend was – ze sliep en slaapt de komende maanden bij ons – maar die nestdrang van mij wilde wel dat het af zou zijn voor ze er was. En dat is op een paar details na gelukt.

Zodra ik wist dat we een meisje zouden krijgen, begon ik op Pinterest te zoeken. Ik had al snel een voorliefde voor van die (abstracte) ‘bergen’ op de muur; zoiets zou naar mijn mening altijd mooi blijven. Door voor grijstinten te kiezen, kon ik me voor de aankleding wel verliezen in het allermooiste zachte roze… al moest ik best wat overtuigingskracht aan de dag leggen om manlief te overtuigen.

De oude kast vond ik via Marktplaats en die verfden we in de tint ‘Clear Red’ van Levis. De lamp in ongeveer dezelfde tint is van Studio Snowpuppe. De ronde kapstokken vond ik – zonder er echt naar op zoek te zijn – bij Maisons du Monde. Ellies bedje is van Ikea.

Nu Ellies kledingcollectie zo stilletjes aan blijft uitbreiden (oeps), heb ik al gemerkt dat de antieke commode niet zo praktisch is op haar kamertje. Ik hoop die tegen de zomer naar onze living te verhuizen en een antieke kleerkastje op te snorren dat we eveneens verven. Ik vraag me af of Ellies papa al beseft dat het voortaan altijd roze zal zijn wat de klok slaat?

Liefs,

Annelies

Cityt(r)ips: 48 uur in Amsterdam

Het is een vaste traditie ten huize Cornelis-Horemans om tijdens de zomer een stedentrip te doen. Dit jaar was Amsterdam de gekozen bestemming, eentje die al even op onze to do-lijst stond. Net zoals logeren in het Volkshotel, want daar hoorden we al vele goede dingen over. En eerlijk toegeven, we waren totaal niet teleurgesteld  na ons bezoek.

Ons initieel idee was om te reizen met de trein, in de zomer waren er enkele acties om goedkoop vanuit elk Belgisch station naar Amsterdam te reizen. Organisatorisch liep ik de actie mis en kozen we ervoor om met de auto te rijden. Het Volkshotel was zo makkelijk te bereiken en de parking heeft een apart tarief voor hotelgasten. Een win-win situatie!
Onze hotelkamer was de kleinste in aanbod, maar voor een citytrip meer dan luxueus genoeg. Alle faciliteiten die er moeten zijn en nog veel meer is er te vinden. Ik bedoel maar: ontwaken in een hottub met een panoramisch stadsoverzicht. Mag ik al terug gaan?

Op verkenning gingen we met de fiets, als echte locals in de stad. Ik bracht vorig jaar al een bezoek aan Amsterdam, dus ik wist welke toeristische trekpleisters we zeker moesten vermijden. We bezochten het Vondelpark en lagen te chillen in het gras. Gingen op koffie bij Caffénation Amsterdam (waar de koffiemoustache jammer genoeg niet was). Aten lekker Italiaans bij Spaghetteria en vonden onze weg door de Jordaan tot aan het Red light district. 

Het was onvergetelijk leuk, het fietsen ging soms moeilijk doordat de roaming niet optimaal werkte en mijn gps-signaal onbestaande was. De fiets die we huurden in het Volkshotel heeft ons bezoek zoveel aangenamer gemaakt.
Een andere tip die ik graag meegeef is de site of app your LBB, je partner in crime om leuke plekjes te vinden. Simpelweg door te zoeken op trefwoord of de omgeving te scannen, een gegarandeerd succes.

IMG_7135

IMG_7136IMG_7141IMG_7880IMG_5895

IMG_7882

We hebben alvast besloten om snel weer terug te gaan. Voor iets langer dan 48 uur ook.

Hello, wij zijn Jaunelles!

Hier is ie dan; de zoveelste blog op het net. Het is inderdaad misschien niet zo origineel, maar onze plannen waren al even gesmeed en nu is het eindelijk zover!

Twee vriendinnen; elkaar leren kennen in de avondschool en meteen een klik. De ene schrijft vooral graag en de andere fotografeert gewoon graag en dat blijkt een match made in heaven. Na heel lang dromen en babbelen over onze online stek is het nu eindelijk zo ver. And we couldn’t be more excited!

Voor we van start gaan, weet je misschien best nog dit:

We worden wild van veldbloemen, goeie koffie, stationery, lieveheersbeestjes, cactussen, pannenkoeken op zondagochtend, mooie interieurs, de wereld zien, familie, iPhone, jurkjes, taal, mooie beelden, een goed boek, mijn lief/mijn man, sporten, baby-Pilea’s, metrotegels, taartjes bakken, zand tussen onze tenen en nagellak.

IMG_7849

IMG_7858

Verwacht van ons geen wekelijkse post over (gesponsorde) content, maar wel eerlijke verhalen over wat ons bezighoudt in ons dagelijkse leven, van kleding tot cityt(r)ips, interieur en leuke hebbedingetjes.